நினைப்பதை எழுதுகிறேன்....

நான் தந்த ஒரு பூவை வாங்கமறுதாய் 

இன்று வந்துருக்கிறாய் என் கல்லறைக்கு 

பூங்கொத்தோடு !!!  

நினைவே நீயாக ஆனபின் 

"நினைவிருக்கிறதா" எட்ன்று கேட்டால்

நான் என்ன சொல்ல?

பொய்யான என் பேச்சை மெய்யென்று

நீ ரசிப்பாய்

மெய்யென்று தெரிந்தும் உன் வார்த்தைகளை

பொய் என்று  கேலி செய்வேன்

நம் உறவின் அடித்தளம் இதுதானோ ?

உன்னை தேடினேன், காணும்வரை

கண்டபின்....

உனக்குள் என்னை தேடினேன்

தேடுவேன்

உயிர் ஓயும்வரை!!!

 

Story - Silent Admirer - Episode 2

Everyone left the home after the death ceremony. Pooja was going around the house and she could still inhale that cent her dad usually wears.

For all daughters; dads are the first best man on this Earth. For her too, this holds. She had never seen them fighting unnecessarily and she always like the way her parents love each other. They compromise so easily and her neighbors always tell her "You are lucky to have them as parents". She always wanted to learn that parenting technique from them.

Now that they are gone she was so hopeless. Everything seem to be in dismay. It was as if yesterday they bought her the cycle and she was having such a fun riding it inside the house. She was their angel and they loved her a lot. She wondered when the CBI will get back with the news of finding the murderer.

"Mom dad, how am i going to live without you", she was continuously blabbering in her sleep.

"Pooja, you need to relax. Sleep well.", her relatives took care of her well. She now have to live with her dad's elder brother. Since he does not have kids, he likes Pooja a lot. She was a pet for their family. Her dad and Uncle Sharath shares the business and thus lives together. Aunt Rekha too was very affectionate and loving towards them.

"Uncle, do you and dad have any enemies, who might have killed them for a vengeance?", She woke up suddenly and asked Sharath. Sharath lids were closed tightly. She took her mobile and walked out of the room.

She dialed Archana. "Hi dear, how are you doing now? Any problem you are calling me this late. On the day you left, you said you wanted to tell me something." Pooja replied,

"Archana, there was a guy standing outside my hostel and he was starring at the window. My roommate left to native and he was there on both the nights. It scared me a lot. I called up my dad the same night and told him. When my uncle told about TC to the HM I thought my dad sent him to bring me back here. Since it was a murder, Uncle is scared to send me to hostel. He does not know about that secret guy". Pooja finished telling everything.

"Why don't you come and stay with me. My parents wont say anything. May be I can ask your Uncle Pooja. Just two more years for you to complete college and also you will also have a relaxation away from where your parents lived." Archana stopped hearing Pooja cry on the other side.

"No Archana, I will miss them a lot, except that their thoughts will not come so often like now. Wherever I stand, I can feel them beside me."

"I will talk to Uncle by tomorrow dear. You please go to sleep now. Semesters go postponed to May, so we have two more months Pooja. Just relax and concentrate on your studies. Your dad wanted to see you as a very good software professional so prove it to him". Arch's words were so encouraging.

"I am gifted to have a friend like you Arch.", Pooja was finally feeling relaxed and she was able to come out of the loneliness. She hoped somehow in the morning she can convince her Uncle and go back to college.

"Good night Arch. After speaking to you I feel I am emptied the heaviness in my heart.", Pooja exhaled.

The wind was blowing. She walked towards the dinning window and tried to grab the screen and close the door. She got the glimpse of a guy. The same height, hair cut and that manly structure. He the same guy who was eyeing at her in the hostel. He was standing in front of the gate. He was standing with his back on a car, keeping one leg on the number plate and another on the road as if trying to be casual for the trespassers.

Sharath came out of the room. "Pooja what are you doing at this time, go inside and sleep dont roam around alone".

Saying that, he peeped through the window as if he is checking if everything is fine and came inside the room.

"Uncle i saw a white car infront of the gate", Pooja begun. She did not want to mention about that guy then he would definitely not leave her to go back to college. "Whose car is that? Did you see it?".

Sharath kept quite for a while and said, "I did not see any car. See I think your mind is restless, you need a good sleep. Take rest dear. There is no car or nothing. I am here to take care of you and anything or anyone in between; Well they are at their own risk."

Pooja never seen him so furious before and if the guy drove the car before Sharath peeped outside, she would have heard it start. What's wrong with Uncle Sharath's behaviour. I hope Arch somehow manages to convince him tomorrow. After that all she knew was she went back to a sound sleep.

Best ever forward message

Why are you crying, a young boy asked his Mom?

"Because I'm a woman," she told him.

"I don't understand," he said.

His Mom just hugged him and said,

"And you never will, but that's O.K.".......

Later the little boy asked his father,

"Why does Mom seem to cry for no reason?".

"All women cry for no reason," was all his Dad could say......

The little boy grew up and became a man,

still wondering why women cry.

Finally he put in a call to God and when God got back to him, he asked "God, why do women cry so easily?"

GOD answered......

"When I made woman,

I decided she had to be special.

I made her shoulders

strong enough to carry

the weight of the world, yet,

made her arms gentle enough to give comfort...

I gave her the inner strength

to endure childbirth

and the rejection

that many times will come

even from her own children.

I gave her a hardness

that allows her

to keep going and take care

of her family and friends,

even when everyone else gives up, through sickness and fatigue without

complaining....

I gave her the sensitivity to love her children under any and all

circumstances. Even when her child has hurt her badly....

She has the very special power to make a child's boo-boo feel better and

to quell a teenager's anxieties and fears....

I gave her strength to care for her husband, despite faults

and I fashioned her from his rib to protect his heart....

I gave her wisdom to know that a good husband never hurts his wife, but

sometimes tests her strengths and her resolve to stand beside him

unfalteringly....

For all of this hard work,

I also gave her a tear to shed.

It is hers to use

whenever needed and !

it is her only weakness....

When you see her cry,

tell her how much you love her, and all she does for everyone, and even though

she may still cry, you will have made her heart feel good.

She is special

நிலாப்பெண்

ஆசிரியர் தினத்தன்று 

உனக்குதான் முதல் வாழ்த்து 

எனக்கு ,

காதலையே கற்றுத்தந்தவள் ஆயிற்றே !!!

காதல் வந்ததும்

நீ அழகானாய்

அனால்,

நான்தான் முட்டாள் ஆகிவிட்டேன் !!!

கைகளுக்கு கோலம் போட

கற்றுகொண்டாய் 

கால்களுக்கு எப்பொழுது 

சொல்லிகொடுத்தாய் ???

தேடினேன் 

கரையோரமாய் உன் கால்சுவடை 

காணவில்லை

ஆம் உண்மைதான் 

தேவதையின் தடங்கள் பதிவதில்லைதான் !!! 

வாய் விட்டு சிரித்தால்

நோய் விடு போகுமா

யார் சொன்னது?

நீ சிரித்ததால்

எனக்கு வந்த நோய்தானடி - காதல் *** 

காகித பூ நான்

அனால் உன் கையில் மட்டும்

வாசம் வீசுவேன் !!!

மறந்தும் நீ என்னை நினைக்கவில்லை

நானோ உன்னையே நினைக்கிறன்

மறக்கமுடியாமல் !!!

காய்ச்சல் எப்படி வந்தது

என்று கேட்கிறாய்

நிலவுபெண் நீ என்னை

தினமும் தொட்டுவிட்டு !!!

நீ என் வாழ்வில் வந்தாய் 

என்று யார் சொன்னது ?

நீ வந்தபின் தானடி 

எனக்கு வாழ்வே !!!

கனவுலகில் உன்னை 

பார்த்த நொடி முதல்தான் 

என் உலகமே கனவாகி போனது!!!

மனைவி என்றால் மரணபயம் .

இந்த தலைப்பு எனக்கு தோன்றியது நேற்று என் மனைவியுடன் அலைபேசியில் பேசியவுடன் நேர்ந்த உரையாடலும் அதன் பிறகு தோன்றிய சிந்தனைகளும் தான் காரணம்.

மனைவியிடம் பேசியபின் ," மனைவியிடம் ரொம்ப பயமா ? " என்றார் என்னுடைய கம்பெனி இன் recruitment partner மற்றும் இன்னொரு ப்ளாகின் (http://viji-poetrymypassion.blogspot.com ) ஓனரும் ஆன விஜி. ( இவரின் ப்ளாக் நம் ப்ளாகை விட சற்று நன்றாக இருப்பதாக நினைக்கிறன் . ஆங்கிலத்தில் எழுதுகிறார் . எனக்கும் ஆங்கிலத்தில் எழுத வேண்டும் என்று அசை தான் . ஆனால் பிரச்சினை என்னவென்றால் எனக்கு ஆங்கிலம் சரியாக படிக்கவே வராது . இந்த லட்சணத்தில் எழுதுவதாவது ???? Never. சரி.... விஷயத்திற்கு வருகிறேன் .

மனைவியிடம் பயமில்லை ஆனால் மனைவியின் சொற்களுக்கு அப்படியே கீழ்படியும் அடிமைத்தனத்தின் சுதந்திரத்தை , அந்த சந்தோஷத்தை ஒரு போதும் இழக்கவோ , விட்டு தரவோ விரும்பாதவன் என்று சுற்றி வளைத்து சொல்வதற்குள் , " மரியாதையா " என்று அவரே கேட்டு ஏன் மானத்தை காப்பாற்றினார் .

ஹீ ஹீ என்று சிரித்து வைத்து ஒரு வழியாக சமாளித்தேன் . ஆனால் அந்த கேள்வி நான் வீட்டுக்கு செல்லும் வழி எல்லாம் என்னை குடைந்து கொண்டு இருந்தது.

உண்மையிலேயே பயபடுகிறேனா என்ன என்று எனக்குள் கேட்டு கொண்டதில் , ஒரு தீர்மானமான முடிவிற்கு வர இயலவில்லை. எனக்கும் என் மனைவிக்கும் இடையே நடக்கும் சில பொதுவான விஷயங்களில் , முக்கியமான முடிவுகள் அனைத்தும் நான் தான் இன்றும் எடுக்கிறேன் என்பதாகவே படுகிறது . இருந்தும் மற்றவர் கருத்து கேட்டால் ஒரு வேளை குழப்பம் தீரலாம் என்பதால் எங்களுக்குள் நடக்கும் சில சம்பவங்களை உங்களுடன் பகிர்கிறேன் . படித்து விட்டு நான் சரியாக கணிக்கிறேனா என்று சொல்லுங்கள் ப்ளீஸ் .

சம்பவம் ஒன்று : மாதம் ஒன்றாம் தேதி ஆனால் " எங்கே சம்பளம் ? எடுத்து வை என் கையில் என்பாள் மனைவி . அதை உடனே கொடுக்க வேண்டுமா அல்லது அரை மணி நேரம் கழித்து கொடுக்கலாமா என்று நானே தான் சுயமாக முடிவு செய்கிறேன் . இதில் என் மனைவி ஒருபோதும் தலையிடுவதில்லை .

சம்பவம் இரண்டு : இன்னைக்கு உங்களுக்கு டிபன் இல்லை . வெளியே சாப்பிட்டு கொள்ளுங்கள் என்று மாதத்தில் 29 நாட்கள் சொல்லுவாள். ஏன் என்று கேட்க தான் எனக்கு உரிமை மறுக்க பட்டிருகிறதே தவிர , எந்த hotel ல் சாப்பிடலாம் என்று நான் தான் முடிவு செய்கிறேன் இன்று வரை .

சம்பவம் மூன்று : இன்னைக்கு GRT ல வளையல் வாங்கலாம்னு இருக்கேன் . நீங்க வந்து காசு கொடுத்துடுங்க என்பாள் டிவி யில் வரும் தொகுப்பாளினி போல் சிரித்து கொண்டே . காசை நான் கிரெடிட் கார்டில் கட்டலாமா அல்லது உண்டியை உடைத்து கட்டலாமா அல்லது பர்சை நோண்டி கட்டலாமா அல்லது கிட்னியை விற்று கட்டலாமா என்று முடிவெடுக்கும் பூரண சுதந்திரத்தை ஏன் மனைவி எனக்கு கொடுத்து இருக்கிறாள் என்பதை நான் தைரியமாக , பெருமிதத்தோடு யார் முன்னிலையிலும் சொல்வேன் .

சம்பவம் நான்கு : " நீங்க என்ன பண்ணுவீங்களோ எது பண்ணுவீங்களோ தெரியாது இந்த சனிகிழமை நாம அந்த புது படத்திற்கு போறோம் . ticket வாங்கிடுங்க என்பாள் திடீரென்று . (பெரும்பாலும் அந்த படங்கள் அனைத்து theatre களிலும் புல் ஆகி இருக்கும் . படத்தின் பெயர் வாரா வாரம் மாறும் . ஆனால் இந்த நடைமுறை மாறாது. ) அது சத்யமா, மாயஜாலா , ஐநாக்சா என்று நான் எடுக்கும் முடிவில் என் மனைவி பெருந்தன்மையோடு உடன்படுவாள் . அது போக ஆட்டோ வில் செல்வதா , பைக்கில் செல்வதா போன்ற பெரிய உபரி முடிவுகளும் நான் தான் எடுப்பேன் .

இப்போது சொல்லுங்க . பெரிய முடிவு எல்லாம் எடுப்பது நான்தான் . அப்போ அவ தானே எனக்கு பயப்படுறா ??????

பின் குறிப்பு : இந்த கட்டுரையை எழுதி கொண்டு இருந்ததில் நேரம் செல்வது தெரியாமல் இருந்து விட்டேன் . போன் செய்து மனைவி காச் மூச் என்று கத்தி, உடனே வீட்டிற்கு வருமாறு உத்தரவு போட்டு இருக்கிறாள் . ஆனால் இப்போது கூட அவளிடம் எப்படி வழிந்து சமாளிக்கலாம் என்று நான் தான் முடிவு செய்கிறேன் . :-)

A short and true story by Ganesh alias Cranky boy

An Evening with those tiny little buds

It was late that evening. At around 5 PM we started from our office. We planned to visit an orphanage center and spend that evening with them. This was one of the social activities we planned for this month at office!

We reached the place in an hour. I entered the hall with a joy. Joy of meeting hundreds of kids and play with them.

"Aunty.." A kid came shouting at me and held my neck tight and jumped over me. He was Amudhan and i lifted the 2 year old bud in my hands. He was left there when he was just few months. The little bud did not allow me to put him down.

I wondered "How much time have you spent in your mom's hands and rested your head on his shoulder. May be we can just count the number of times. May be somewhere she really miss. May be she did not miss you at all. Or may be she was no more to miss the bud."

Once i lifted Amudhan few other kids surrounded me and pulled me to the place where they were sitting. It was a large hall. The kids were all trained to sit around the hall whenever they had visitors. There were around sixty little buds, few handicaps, few mentally challenged, few were really naughty and few looked very smart and charming with goals and ambitions shinning in their face.

Forgetting what they really are, they played all sort of games with us. After that i happened to see Nisha. She was lying there in the corner. She did not have a backbone and she can only lie down. I remember those tiny eyes watching the kids running around and playing. I could feel the pain of that little heart.

There were lots of such little buds without a sunshine. There is no room for it to blossom. Yet there are few other buds, bubbling buds waiting to bloom and see the outer world.

I was standing there looking and analyzing them and there was nothing else just a "Thank You God" came to my mind. We call blood relations, they are here no even knowing who there parents are and their only blood relations are friends.

It was as if seeing a tree with sixty buds, few yet to blossom, few never can blossom and few takes time to blossom. In all this, all buds consists of that single tree. Tree of relationship, tree of fun, tree of helping hands, tree of selflessness, tree of lovely heart and the tree of God.

Decidated to all the those kids out there in this world who carries not a different blood group, just one blood group called Love!

Enjoying motherhood

Your grrr...aaaa.....eeee.....music no AR Rahman can compose

Your dab dab dab...... song no Vairamuthu can write

Your va va va lullaby to yourself....no Latha Mangeshkar can sing

Your discovery that one toy can fit into another....no Einstein can discover

Your innocent smile even when i am angry...no Mona Lisa can smile

Your beauty that i spend admiring everyday....no Aiswarya Rai can match

Your act of crying to get my attention...no Sivaji Ganesan can match

And i am eagerly awaiting for

The kiddish dance that no Michael Jackson can imitate

The scribbling that no Picasso can recreate

Oh....the list seems to be endless

Enjoying motherhood